Obudziłam się dziś z poczuciem ogromniej wdzięczności dla moich joginów – uczniów z którymi buduję wspólną przestrzeń PASYA od 2018r w Polsce 
Patrzę przez pryzmat ponad 7 lat i widzę jakie piękne relacje udało nam się zbudować, nawiązały się głębokie przyjaźnie, wzajemne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa – wspólnoty, a to przynosi ogromną satysfakcję w życiu, budzi radość w sercu i nadaje sens temu co tworzę z ludźmi dla ludzi 
Moje poczucie głębokiej misji powrotu do Polski po 17 latach, by służyć polskiej społeczności było w 100% słuszne !!!
Wiem, że grupy się zmieniają, ludzie przychodzą i odchodzą szukając dalej swojej drogi, ale część osób została, zaufała mojemu prowadzeniu, procesowi samorozwoju i zmianom, które są nieuniknione i zawsze będą częścią życia.
Dziś widzę jak moi uczniowie niesamowicie się rozwinęli.
Po latach pracy z ludźmi, zauważam jak ważna jest systematyczność, regularność, a nawet powtarzalność tego samego, by wyrobić nawyk i samodyscyplinę.
Że trzeba ukierunkować swoją energię i działania, wyklarować swoje potrzeby, bo inaczej kręcisz się w kółko, skaczesz od warsztatu do warsztatu, próbujesz coraz to nowszych technik, kursów, zmieniasz co chwilę nauczyciela… bo ciągle czegoś Ci brakuje i twierdzisz, że nie możesz ruszyć z miejsca, że metody danej praktyki nie działają.
Dlaczego tak się dzieje ?Z różnych powodów mogą nie przynosić efektów.
Czasem są to ezo-bzdury, które faktycznie niewiele dają, zamydlają na chwilę oczy, kiedy to przez moment czujesz się lepiej i znów powracasz do starych schematów.
Ze ścieżką jogi również nie jest łatwo, bo została zniekształcona i sprowadzona do ćwiczeń fizycznych, zwłaszcza na Zachodzie. Trudno więc mówić o rozwoju samoświadomości, czy duchowości jeśli wykonujesz tylko pracę z ciałem. Dlatego ważna jest nauka u źródła, ze starożytnych przekazów samozrealizowanych Mistrzów.
Czasem osoba prowadząca nie posiada żadnych kompetencji ani doświadczenia w dziedzinie, której naucza, chodzi tu o przeróżne dziedziny od terapeutów, coachów, joginów itp
Np jeśli ktoś wykłada o energii pieniądza, zachęca by wydać bajońskie pieniądze na swoje kursy, a sam cierpi na mentalność braku – mija się to z celem, albo uczenie o dobrych relacjach, gdy ktoś zmienia partnerów jak rękawiczki i nie ma pojęcia, czym jest życie w stałej relacji, bo nigdy tego nie doświadczył – nie jest wiarygodne!
Nie ma nic złego, by zmieniać ścieżki, próbować, eksperymentować, ale zatrzymaj się przy jednej choć na 5 lat, by doczekać się efektów i faktycznie stwierdzić, że coś działa lub nie.
Mój ukochany nauczyciel Stefano Manfrin, powiedział kiedyś, że jeśli po 5 latach nie widzisz żadnych efektów to albo dana praktyka nie działa, albo czas zmienić nauczyciela !!!
Tego nauczyła mnie regularna praktyka jogi od kilkunastu lat.
Wstaję rano i robię moją sadhanę (praktykę duchową) niezależnie czy mi się chcę czy nie. Nie zastanawiam się, nie dopuszczam swojego umysłu do gadania, czy analizowania, czy warto. Poprostu odpalam świecę i zasiadam na matę
A uwierz mi, że z moją konstytucją powietrznej, kreatywnej Vaty, to ogromnie trudne, ale da się !!! Lata praktyk, systematyczności.
Kiedy jestem w niedyspozycji odpuszczam asany, ale pozostaję w oddechu i medytacji, praktykuję japę i wdzięczność – zawsze
I nie mówię tu o wyciskaniu siódmych potów, nadmiernym działaniu, przemierzaniu maratonów, treningach siłowych, stosowaniu ciągłych wyrzeczeń, głodówek, czy musztry każdego dnia. Mówię o metodzie małych kroków, regularności, powtarzalności.
Lepiej niech to będzie 5-15 min dowolniej praktyki, medytacji czy spaceru codziennie, niż 1 x w miesiącu wychodzenie 50tys kroków z zegarkiem w ręku, z pomiarem ciśnienia, tętna i Bóg wie czego jeszcze.
Nie potrzebujesz tych wszystkich gadżetów: smartwatchów, smartfonów itp, potrzebujesz uważności, koncentracji uwagi na jednej czynności, na jednym zadaniu.
Jeśli np biegasz, to skup się tylko na ruchu ciała, obserwacji oddechu, a nie słuchaniu podkastów, muzyki przez słuchawki, czy robieniu ciągłych pomiarów.
Naucz się być w tu i teraz.
To takie ważne, by robić przerwy od ekranów, social mediów i łączyć się z tym co naprawdę ważne – z Matką Naturą, która nas karmi, odżywia, błogosławi każdego dnia. To ona jest naszą najlepszą nauczycielką, wystarczy wsłuchać się w jej rytm i podążać za nim.
Postaraj się poczuć bicie swojego serca, wczuj się w rytm swojego oddechu i staraj się być przy sobie. Jeśli Twój osobisty rytm zsynchronizuje się z rytmem Uniwersalnym Wszechświata to poczujesz, że wszystko w życiu popłynie, miękko, naturalnie, a TY jesteś na właściwym miejscu i nie musisz już dalej niczego szukać. Twoje szczęście odnajdziesz w Sobie 
Wg wiedzy wedyjskiej człowiek jest szczęśliwy tylko wówczas, gdy podąża za swoją prawdziwą naturą. Dlatego jest to naszą powinnością by się rozwijać i wypełniać swoją Dharmę. Czasem to jest Dharma Matki – kobiety, która czuje się spełniona w 100% w roli Matki – opiekunki swoich dzieci, nie potrzebuje niczego więcej, by być szczęśliwą. Możesz mieć także Dharmę kafelkarza, kupca, opiekuna, uzdrowiciela, terapeuty, czy nauczyciela.
Czy zastanawiałaś/eś się kiedyś co jest Twoją powinnością ?Wiele osób jest pogubiona w życiu dorosłym i nie wie kim jest, co ma robić – dlatego cierpi. Sprobuj powrócić do dzieciństwa, kiedy byłaś/eś jeszcze bardziej frywolna, bez naniesionych schematów myślowych, systemowych:
Co lubiłaś/eś robić jako dziecko ?
Co sprawiało Ci przyjemność?
Co Cię uskrzydlało?
Być może łatwiej będzie Ci się dokopać do tego co jest Twoją prawdziwą naturą, gdy odpowiesz sobie na te pytania.
Życzę Ci tego z serca, bo naprawdę łatwiej się żyje, kiedy to wiesz !!!
Ja od małego kochałam taniec, śpiew, gimnastykę artystyczną, także: rysować, malować, przebywać w Naturze, bawić się w opiekunkę małych dzieci i zwierzaków, które potrzebowały pomocy. Lubiłam szyć i tworzyć ubrania dla lalek, a potem dla siebie. Dobrze czułam się wśród ludzi, ale także sama kiedy mogłam kreować.
Taka byłam 40, 30, 20, 10, 1 rok temu, taka sama jestem teraz !!!
Wieczna kreatorka, wizjonerka, marzycielka, artystyczna dusza, opiekunka, miłośniczka Natury 
Z wykształcenia – Artystka, Projektantka Mody 
Z pasji – Terapeutka Sztuk Ekspresyjnych i Ajurwedyjskich 
Z misji – Joginka, Przewodniczka Duchowa
Jeśli mnie znasz od lat, to wiesz, że się nie zmieniłam.
Tak, rozwija się mój poziom świadomości, wzrastam duchowo.
Ale czasem mam wrażenie, że większość rzeczy sobie tylko przypominam, że nie są dla mnie nowe.
Coraz to więcej programów się rozpuściło, odpadło…
Czuję jak mój umysł i ciało się oczyszcza, ilość myśli redukuje…
Nie dodaję sobie nowych tożsamości, nie szukam lepszego świata, trzymam się jednej ścieżki, choć ma wiele odgałęzień.
Wszystko, czego się uczę sprowadza się do wiedzy Wedyjskiej, która jest mi najbliższa, ponadczasowa i trafia prosto do serca, odpowiada na wszelkie pytania.
Czuję, że jestem teraz w idealnej czaso-przestrzeni
W idealnych relacjach, z pięknymi ludźmi.
Z wdzięcznością za każdego napotkanego człowieka, który czegoś mnie nauczył.
Dziś potrafię podziękować za każde trudne doświadczenie, gdyż mam zrozumeinie, że było błogoslawieństwem, a nie przekleństwem
Czuję jak mocno zmieniła się energia od dnia 11.09.2026, kiedy weszliśmy w Nowy Rok astrologiczny. Pojawiły się nowe możliwości, ale też mocno ugruntowało to co stare i sprawdzone. Bo może wcale nie musisz szukać ciągle czegoś nowego, zapisywać się na kolejne kursy, wyzwania, a raczej potrzebujesz pozostać w tym co znasz, co już sprawdzone i działa.
Dlatego zachęcam Cię byś nie rezygnował/ła z praktyk, które Ci służą i karmią. Nie uciekaj od trudności. Chwile zwątpienia będą się pojawiać u każdego na ścieżce samopoznania.
Zapewniam Cię, że w polu grupy jest łatwiej 
Zapamiętaj: Problemy są częścią życia, a sztuką życia jest je rozwiązywać – Shri Swami Guruji Vivekananda JGDZ wdzięcznością dla mojej duchowej rodziny 
Dziękuję za wspólny czas, rozmowy po, momenty ciszy, poruszenia, łzy, uśmiech i głębokie doświadczenia
p.s możesz zawsze do nas dołączyć 
Z miłością
Divita